W świecie stajni i ksiąg hodowlanych, w którym konie hoduje się według rygorystycznych standardów ustanawianych przez człowieka, dzikie konie żyjące na wolności są powiewem pewnego romantyzmu. Spośród nich wszystkich największą miłością jeźdźcy darzą prawdopodobnie kucyka chincoteague z wyspy Assateague.

Według popularnego podania rasa ta wywodzi się od zwierząt ocalałych z hiszpańskiego galeonu, który się rozbił u wybrzeży Wirginii w XVIII wieku. Bez względu na to, czy ta historia jest prawdziwa, kuce te od ponad 200 lat biegają po Assateague.

Chincoteague przyciągnął uwagę Amerykanów po publikacji powieści Marguerite Henry pod tytułem „Misty of Chincoteague”. Autorka została zainspirowana corocznym „pływaniem kucyków”, kiedy to kowboje przeganiają część populacji przez wodę na sąsiednią wyspę Chincoteague, gdzie zwierzęta są sprzedawane na aukcji, by uniknąć przepełnienia wyspy Assateague i zebrać fundusze na jej ochronę.

Choć chincoteague jest kucem, niektórzy uważają go za konia, ponieważ jego skarłowaciała sylwetka nie jest wynikiem uwarunkowania genetycznego, a raczej niesprzyjającej diety składającej się ze słonej trawy i krzewów. Duża ilość soli w pożywieniu sprawia, że kuce te piją prawie dwa razy więcej wody niż zwykłe konie, przez co są dość pulchne.

Kuce chincoteague cechują się krótkimi, silnymi nogami, grubymi grzywami i przyjaznym usposobieniem. Mają różne umaszczenie, choć to charakterystyczne maści pinto są najbardziej popularne.

Dziś populacja dzikich chincoteague utrzymuje się na stałym poziomie 300 kucy, które przemierzają wyspę Assateague. Duchowi następcy „Misty” i jej stada mają się tam świetnie, dając ten powiew romantyzmu niesionego przez chincoteague całemu światu, nawet Jorvikowi!