In de wereld van stallen en stamboeken, waar rassen moeten voldoen aan de strenge eisen van de menselijke berijders, hebben wilde paarden die vrij in het wild leven een onweerstaanbare, romantische aantrekkingskracht. En van die wilde paarden is de Chincoteague pony van het eiland Assateague misschien wel het meest geliefd.

Volgens een populaire legende zouden de kuddes afstammen van pony's die in de 18e eeuw de ondergang overleefden van een Spaans galjoen bij de kust van Virginia. Maar ongeacht hun ware afkomst lopen deze wilde pony's al meer dan 200 jaar rond op Assateague.

De Chincoteague werd bijzonder populair in Amerika nadat de klassieke novelle 'Misty of Chincoteague' van Marguerite Henry was verschenen. Dit boek gaat over de jaarlijkse 'ponytrek' waarbij een deel van de populatie door 'zoutwatercowboys' van het eiland Assateague door het water naar het naburige Chincoteague worden geleid. Hier worden de pony's geveild om overbevolking te voorkomen en geld voor bescherming in te zamelen.

Hoewel de Chincoteague als pony bekendstaat, vinden sommigen dat het een paard is. De onvolgroeide gestalte is namelijk niet genetisch bepaald, maar wordt veroorzaakt door het karige dieet van zoute moerasgrassen en -struiken. Doordat ze zoveel zout eten, drinken de pony's ter compensatie bijna twee keer zoveel water als een normaal paard en daaraan dankt de Chincoteague zijn wat mollige uiterlijk.

De pony's hebben korte, sterke benen, dikke manen en een vriendelijk karakter. Chincoteagues vind je in allerlei soorten kleuren en vacht, waarbij de opvallende pinto's het populairst zijn.

Tegenwoordig is de populatie wilde Chincoteagues stabiel en zwerven er zo'n 300 pony's vrij over het eiland Assateague. Daarnaast gedijen de spirituele afstammelingen van 'Misty' en haar kuddes prima buiten het eiland en brengen ze de romantiek van de Chincoteague naar andere delen van de wereld, zelfs naar Jorvik!